دين چه در بعد سياسى و چه در بعد اجتماعى آن و حتى در بعد فردى آن در حال حاضر صرفا عامل از خود بيگانگى انسانها، يا بقول کارل مارکس "افيون توده ها"ى تحت انقياد مذهب نيست. بلکه عامل جنايت و خشونت انسان ها نسبت به خود و نسبت به جامعه هستند. علاوه بر اينکه پايه هاى ايدوئولوژک و فلسفى دين در قرن اخير و قرن گذشته با پيشرفت علم هر لحظه سست تر شده و ميريزد، علاوه بر اينکه بشر خردمند امروز با بهره بردارى از علم روز دنيا هر روزه به پوچ بودن و غير علمى بودن ابعاد فلسفى و تئوريک دينى بيش از پيش پى مى برد، و حتى علاوه بر اينکه بورژوازى انقلابى در قرن ها ١٦ و ١٧ بر يک سنت ضد دينى و غير دينى استوار گشته بود، امروزه شاهد صحنه هاى متفاوت و بعضا ضد و نقيضى هستيم.

سيماى بورژوازى جهانى البته بورژوازى الان نزديک به دو قرن است که مواضع انقلابى خود را از دست داده است و خود براى حفظ وضعيت موجود به دين پناه برده است. اين «دين پناهى بورژوايى» در دنياى کنونى براى حفظ منافع سرمايه داران و ترويج روحيه «قناعت» به عنوان يک "ارزش اخلاقى" در جامعه سرمايه دارى مورد مدح قرار گرفته است. موضع اصلى بورژوازى نسبت به مذهب در حال حاضر يک چيز است: «حمايت از مذهب!» اين است ارتجاع بورژوازى جهانى که پشت چهره هاى اصلاح کرده و کروات زده "عشاق دموکراسى" پنهان شده است. اما باز هم بورژوازى به يک شکل از مذهب دفاع نمى کند. ترفندى که در اين جا بکار برده مى شود بر پايه تقسيم مذهب به لايه ها و طيف هاى مختلف است. بورژوازى سعى مى کند در جايى وحشيترين و عقب مانده ترين نيروهاى مذهبى را به جان مردم بيندازد. براى مثال مورد مساله عراق که در آن هر روز بر اثر "آزاد سازى!!!!" هاى اخير شاهد قدرت گيرى اوباش اسلامى در منطقه هستيم. يا گروه هاى دست ساز سرمايه دارى مانند طالبان يا جمهورى اسلامى که زندگى را بر مردم سياه کردند و دارند مى کنند.