روشنفکرى دينى؛ يک تناقض در خود! موضع ما نسبت به پروتستان هاى اسلامى موضعى کاملا روشن است. اما سوالى که هنوز براى خود من حل نشده بر سر همين کلمه مد روز، يعنى «روشنفکرى دينى» است. وقتى صحبت از روشنفکر مى کنيم انسانى منتقد، غير خرافى و آزاد از لحاظ فکرى را در نظر مى گيريم، روشنفکر کسى است که مقدساتى براى خود تعريف نمى کند، حاضر است هر لحظه هر مفهوم و موضوع را مورد نقد و بررسى و باز انديشى قرار دهد؛ اما همين که کلمه «دينى» را به آن اضافه مى کنيم در مخمصه مى افتيم. چون دين هميشه بيانگر مطلق گرايى، عدم تغيير و عدم حرکت، سکون فکرى، جزميت است. کسى که دين دار است حق ندارد و نبايد در اصول اوليه و پايه هاى دينى ذره اى شک کند. نمى توان هم روشنفکر بود و هم به اين اعتقاد داشت که زمين در هفت روز بوجود آمده است و يا آدم و حوا بودند که پدر و مادر همه انسان ها در طول تاريخند. نمى توان هم روشنفکر بود و هم به «معاد» و دنياى پس از مرگ اعتقاد داشت. اگر کسى بخواهد روشنفکر باشد بايد در ابتدا با دين مبارزه کند. روشنفکران دينى که اداى آزادى بيان و آزادى براى مخالفين را در مى آورند و از سويى هم اسلام را قبول دارند، بهتر است بروند و نگاهى به کتاب قرآنشان بياندازند تا ببينند که «خداوند مهربان» دستور چه بلايايى را براى مخالفان خود صادر کرده است. روشنفکر دينى ترکيبى است متناقض در خود! يعنى دو کلمه متضاد را با هم ترکيب کرده است و چهره اى مسخره به خود گرفته است. روشنفکر دينى مانند سازمانى است خود را «نژاد پرستان انترناسيوناليست» يا «فاشيست آزاديخواه» تعريف کرده باشد. حتى ذره اى کوتاه آمدن در برابر اين نام و به رسميت شمردن چنين اراجيفى براى ما ابدا قابل قبول نيست.
|
+| نوشته شده توسط
شیطان پرست در سه شنبه بیست و سوم آبان 1385
|
